«Le Grand-Guignol n'est ni un théâtre de marionnettes ni un théâtre pour enfants. […] C'est le théâtre d'épouvante et de rire, installé à Paris, impasse Chaptal, dans le IXe arrondissement. Il a touché un public averti de 1897 à 1962. […] Il désigne, à la fois, un lieu et un genre. Aujourd'hui, si le lieu existe toujours en tant que bâtiment, il ne fonctionne plus comme théâtre.»
«Το Γκραν-Γκινιόλ δεν είναι ούτε κουκλοθέατρο ούτε θέατρο για παιδιά. […] Είναι το θέατρο του τρόμου και του γέλιου, εγκατεστημένο στο Παρίσι, στο αδιέξοδο Σαπτάλ, στο 9ο διαμέρισμα. Απευθύνθηκε σε ένα προειδοποιημένο κοινό από το 1897 έως το 1962. […] [Το Γκραν-Γκινιόλ] δηλώνει ταυτόχρονα έναν τόπο και ένα είδος. Σήμερα, αν και ο τόπος υπάρχει ακόμη ως κτίριο, δεν λειτουργεί πλέον ως θέατρο.»
Η θεατρολόγος Agnès Pierron [Ανιές Πιερρόν], στον πρόλογο της ανθολογίας της με έργα του ρεπερτορίου, ξεχωρίζει το Γκραν-Γκινιόλ από την κουκλοπαικτική παράδοση από την οποία πήρε το όνομά του. Το τοποθετεί στο αδιέξοδο Chaptal και ορίζει τα χρονικά όρια της λειτουργίας του (1897–1962). Σύμφωνα με τη μελετήτρια, η ονομασία δηλώνει ταυτόχρονα έναν τόπο και ένα θεατρικό είδος, ενώ το κτίριο σώζεται, αλλά δεν λειτουργεί πια ως θέατρο.
Pierron, A. (Επιμ.). (2016). Le Grand Guignol: Le théâtre des peurs de la Belle Époque. Paris: Robert Laffont. (Πρωτότυπη έκδοση 1995). Βλ. σ. 15.